Een verwaarloosd hoekje, een grote kans
In de herfst van 2025 kregen we de vraag van een Utrechtse wijkorganisatie: er lag een grasveld dat niemand gebruikte. Buurtbewoners klaagden over overlast. De gemeente wilde investeren, maar wist niet waarvoor.
Wij stelden één vraag terug: hebben jullie al gevraagd wat de jongeren in de wijk zelf willen?
Fase 1: Luisteren voordat je ontwerpt
De eerste vier weken gingen onze begeleiders de wijk in. Niet met een clipboard en enquête, maar met een rugzak en de vraag: “Wat mis jij hier?” We spraken met jongeren van 12 tot 21 jaar. Op straat, bij de sportvelden, bij de kiosk.
De uitkomst verraste niemand die goed luistert: ze wilden een plek om te hangen zonder dat er meteen beveiliging op afkwam. Een overdekte plek. En iets om mee te bouwen.
Fase 2: Ontwerpen met foam en karton
In drie werksessies van elk drie uur bouwden jongeren maquettes. Geen architect die laat zien hoe het moet worden — wij leveren materiaal en stellen vragen. “Waarom zet je dat dak daar?” “Wat doe je als het regent?” “Wie mag hier komen?”
Die vragen zijn niet onschuldig. Ze helpen jongeren nadenken over inclusiviteit, beheer en eigenaarschap — begrippen die ze later zelf gaan gebruiken in gesprekken met de gemeente.
Fase 3: Bouwen
Het eindontwerp was een combinatie van elementen die terugkwamen in bijna alle maquettes: een overdekte zithoek, een klimconstructie en een muurschilderingsvlak. In vijf weekends bouwden twaalf jongeren samen met twee timmerlieden het frame.
Wat we meenamen
- Planning is wishful thinking. Flexibiliteit is een kerncompetentie, geen zwakte.
- Ouders en jongeren hebben verschillende angsten. Beide groepen meenemen vergt aparte sessies.
- Documentatie loont. Omdat we alles vastlegden, kon de gemeente het project als pilotmodel gebruiken voor twee andere wijken.
Benieuwd hoe zo’n traject eruitziet voor jouw gemeente of wijk? Bekijk onze diensten of neem direct contact op.